* INFO * * PSYCHOLOGIA * * ARTYKUŁY * * KAROL KOT * * HOROSKOP * * NETBUS * * GUESTBOOK * * KONTAKT *


TELEFONY ZAUFANIA

w większości miast obowiązuje numer :
988

POZOSTAŁE MIASTA

Gorzów Wielkopolski
721 42 15

Katowice
205 38 88

Kielce
366 17 41

Kraków
413 71 33

Lublin
744 01 00

Opole
454 48 45

Poznań
865 10 00

Przemyśl
621 23 36

Toruń
622 00 00

Włocławek
232 60 69

Wrocław
328 17 17

Zielona Góra
327 08 51









  • Co to jest..?

  • Podejścia

  • Chat

  • Grupa dyskusyjna

  • Forum

  • Linki








  • Psychologia (psycho- + gr. lógos 'nauka') , nauka zajmująca się powstawaniem i przebiegiem procesów psychicznych człowieka, jego świadomością, stanami emocjonalnymi, procesami związanymi z poznaniem, rolą zmysłów, doświadczeniem wewnętrznym, wyobrażeniami oraz regulatorami stosunków człowieka z otoczeniem i zasadami ich funkcjonowania. Do połowy XIX w. psychologia rozwijała się w ramach filozofii, następnie wyodrębniała się jako jedna z dyscyplin nauki. Nastąpiło zróżnicowanie kierunków jej badań oraz podział na:
    1) psychologię ogólną, zajmującą się analizą zjawisk psychicznych:
    a) ich rodzajami i klasyfikacją,
    b) struktura,
    c) wzajemnymi relacjami aktów psychicznych w granicach stanów, od których zależy tzw. normalny przebieg czynności ludzkich,
    d) odchyleniami od normy,
    e) możliwościami zapobiegania owym odchyleniom i ich przezwyciężania.
    2) psychologię rozwojową, zajmującą się ogólnymi prawami rozwoju psychicznego oraz czynnikami, które dają się wyróżnić i od których rozwój ten jest zależny. W ramach tej dyscypliny szczególne miejsce zajmuje psychologia rozwojowa dziecka.
    3) psychologię społeczną, zajmującą się wpływem zjawisk psychicznych na zachowania międzyludzkie w grupach społecznych oraz oddziaływaniem na te zachowania warunków ekonomicznych, kulturowych, politycznych itp.
    4) psychologię fizjologiczną, obejmującą takie zagadnienia, jak: rozwój filogenetyczny i ontogenetyczny psychiki związany ze stanem układu nerwowego, fizjologicznym podłożem procesów postrzegania (percepcji), pamięci, uwagi, uczenia się, uczuć, zmęczenia, snu itp. Dla tej gałęzi psychologii wielkie znaczenie mają neurofizjologia i endokrynologia, ona zaś sama odgrywa ważną rolę w gałęziach psychologii stosowanej, takich jak: psychologia pracy, psychologia wychowania, psychologia kliniczna.
    5) psychologię defektologiczną (defektologia), zajmującą się rozwojem, życiem psychicznym i problemami ludzi niepełnosprawnych, głuchoniemych, niewidomych, dzieci z porażeniem mózgowym, itp.
    6) inne, np. psychologia prawa, psychologia reklamy, psychologia eksperymentalna, psychologia postaci, psychologia dynamiczna, psychologia głębi, psychologia różnic indywidualnych, psychologia twórczości, i in.





    Podejście fizjologiczne:

    Zgodnie z nazwą podejścia psychologowie, którzy je reprezentują szukają metod opisu i wyjaśnienia funkcji psychicznych w biologii. Nasze zachowanie, a także to co myślimy i czujemy wyznaczane jest przez nasze stany fizjologiczne. Zakres zjawisk i problemów, którymi interesuje się psychologia fizjologiczna jest szeroki. Szczególnie ostatnio gwałtownie rozwijają się badania układu nerwowego (przede wszystkim mózgu) i systemu hormonalnego, bada się wzajemne oddziaływanie tych systemów i ich wpływ na czynności umysłowe. Innym wątkiem badań w ramach podejścia biologicznego jest rola dziedziczności w zachowaniu. Ustalono, że cechy przekazywane dziedzicznie zapisane są w chemicznym kodzie naszych genów. I chociaż wiadomo jak przekazywane są cechy fizyczne, możliwość dziedziczenia inteligencji i osobowości jest znacznie mniej oczywista. Wiąże się z tym zagadnienie wpływu dziedziczności i środowiska na rozwój psychiki
    Redukcjonizm i problem psychofizyczny
    Niektórzy uczeni są przekonani, że wszystkie zjawiska psychiczne można opisać jako procesy fizjologiczne, dokładniej - jako procesy mózgowe. Takie fizjologiczne podejście nazywane jest redukcjonizmem. Redukcjonizm w psychologii fizjologicznej oparty jest na założeniu, że możemy zrozumieć, czym są czynności psychiczne, badając takie elementarne zjawiska, jak procesy nerwowe, ruchy mięśni czy procesy chemiczne. Problem redukcjonizmu wiąże się ściśle z innym ciągle aktualnym i kontrowersyjnym zagadnieniem jakim jest problem psychofizyczny. Dotyczy on relacji pomiędzy umysłem (lub świadomością) a cielesnymi procesami neurofizjologicznym, zagadnienia ich wzajemnego wpływu. Niektóre rezultaty badań psychologii fizjologicznej w 1861 r lekarz Paul Brocca ogłosił teorię o mózgowej lokalizacji funkcji psychicznych. W l. dwudziestych XX w. Karl Lashley wykazał za pomocą doświadczeń ze szczurami, że to czego one się nauczyły lub zapamiętały, ulega zaburzeniu po zniszczeniu pewnych obszarów ich kory mózgowej. W l. pięćdziesiątych J. Olds i P. Milner, używając metody elektrostymulacji mózgu zidentyfikowali ośrodek przyjemności w mózgu szczura. Hans Selye zapoczątkował badania nad fizjologicznymi zmianami związanymi ze stresem, jakim podlegają ludzie i zwierzęta. Badania te pozwoliły na stworzenie teorii ogólnego zespołu przystosowania. Jest to syndrom konstelacji hormonalnych, biochemicznych i innych organicznych zmian, które się pojawiają gdy jednostka podlega szkodliwym bodźcom zwanych stresami i wchodzą w interakcję z innymi czynnikami fizjologicznymi. Przeprowadzono wiele badań w celu wyjaśnienia natury i źródeł schizofrenii. Pozwoliły one na zidentyfikowanie społecznych, kulturowych i rodzinnych czynników odpowiedzialnych za rozwój tej choroby. Zgromadzono m.in. dowody na to, ze schizofrenia lub pewne jej odmiany mają źródła genetyczne. Badania jednak nie wykluczają także innych źródeł tej choroby.
    Ocena podejścia fizjologicznego
    Podejście fizjologiczne jest próbą zrozumienia i wyjaśnienia biologicznych podstaw zachowania. Tylko w podejściu fizjologicznym usiłuje się ustalić związki pomiędzy zachowaniem a genetycznym wyposażeniem organizmu.

    Podejście psychoanalityczne:

    Podejście to wyrasta z teorii nieświadomości przedstawionej przez Freuda.
    Psychoanaliza jako terapia Ta forma terapii jest szeroko stosowana w leczeniu nerwic, niekiedy też w leczeniu nie neurotycznych zaburzeń zachowania. Psychoanalitycy zakładają, e obszarem konfliktów psychologicznych jest nieświadomą część naszej osobowości. Dlatego celem psychoanalizy jest zgłębienie nieświadomości danej osoby w celu zrozumienia przyczyn nienormalnych zachowań. Terapia klasycznej psychoanalizy oparta jest na przeniesieniu na psychoanalityka myśli i odczuć jego klienta, na swobodnych skojarzeniach, podczas których klient mówi to co przychodzi mu na myśl, oraz na analizie snów, polegającej na interpretowaniu przez psychoanalityka marzeń sennych klienta.
    Postfreudyści
    Anna Freud, córka Zygmunta Freuda - należała do zapoczątkowanego w l. 30 ruchu mającego na celu stworzenie pełnej psychoanalitycznej interpretacji problemów dzieciństwa, zajmowała się problemami starszych dzieci i młodzieży. Anna uważała, że terminem "psychoanaliza" nie można określać każdej techniki, która koncentruje się na nieświadomości, pomijając wszystko inne.. wyrażała też pogląd, że ojciec jej przecenił rolę motywów seksualnych we wczesnym dzieciństwie, a zlekceważył ich rolę w wieku młodzieńczym. Uważała ten wiek za czas wzmocnienia aktywności energii seksualnej budzącego uśpione seksualne uczucia i pragnienia. Melanie Klein stworzyła technikę terapeutyczną do celów analizy zabaw dziecięcych, co pozwoliło na zastosowanie teorii psychoanalitycznej w opisie dzieci między 2 - 6 rokiem życia. Terapia zabawą to stosowany przez psychoanalityków sposób dotarcia poprzez zabawę do dziecięcej nieświadomości, aby pomóc dziecku w rozwiązywaniu jego problemów emocjonalnych. Metody Melanii Klein pozwoliły zrozumieć psychikę małych dzieci. Wyznaczyły główny kierunek rozwoju ortodoksyjnej psychologii w Wielkiej Brytanii Erik Errikson, sądził, że Freud przeceniał wpływ seksu na rozwój osobowości, nie doceniał zaś wpływu czynników społecznych. Według Erriksona rozwój psychiczny jednostki przebiega - wbrew temu co sądził Freud - raczej poprzez stadia psychospołeczne niż psychoseksualne. Inaczej niż Freud podkreślający szczególne znaczenie dzieciństwa dla późniejszego rozwoju, Erikson uważał, że całe ludzkie życie może być podzielone na stadia, wyznaczone przez kryzysy życiowe, których przezwyciężenie prowadzi do rozwoju i ukształtowania zrównoważonej osobowości. Większość swojej praktyki klinicznej poświęcił Errikson problemom wieku dojrzewania. Wielkim uznaniem psychologów cieszył się jego pogląd, iż występujący w wieku dojrzewania konflikt pomiędzy tożsamością a wymogami roli jest centralnym kryzysem rozwoju.
    Ocena podejścia psychoanalitycznego
    Teoria Freuda miała fundamentalne znaczenie dla naszego poznania rozwoju ludzkiej osobowości. Wiele badań było inspirowanych jego teorią o szczególnym wpływie wczesnego dzieciństwa na rozwój osobowości oraz jego próbami prześledzenia indywidualnych różnic w ludzkim rozwoju. Niektórzy jednak badacze utrzymują, że ponieważ zjawiska opisywane przez Freuda nie są czymś bezpośrednio obserwowalnym, trudno sformułować precyzyjne prawa ogólne i sprawdzalne hipotezy. Poza tym użyta przez Freuda metoda klinicznego opisu przypadków, nie poparta analizami ilościowymi i statystycznymi, czyni jego teorię mało precyzyjną i trudną do weryfikacji. Także fakt zbadania przez niego tylko ograniczonej liczby dorosłych stawia pod znakiem zapytania zawarte w jego teorii uogólnienia, odnoszące się do wszystkich ludzi.

    Podejście behawiorystyczne (teoria uczenia się)

    Podczas gdy psychologowie fizjologiczni koncentrują się na dziedziczeniu zachowań i ich uwarunkowania przez biologiczne struktury, behawioryści badają uwarunkowanie środowiskowe, pomijając to wszystko co dzieje się wewnątrz organizmu. Starają się raczej odpowiedzieć na pytania: w jakich warunkach pojawia się określone zachowanie? Jak określone bodźce wpływają na zachowanie? Jak konsekwencje zachowania wpływają na to zachowanie? Zagadnienia te są istotne z punktu widzenia behawiorystów, zakładających, że człowiek kształtowany jest poprzez swe interakcje z otoczeniem. Uczenie się i doświadczenie determinują - zdaniem behawiorystów - to jakimi ludźmi się stajemy. Do przedstawicieli tego nurtu zalicza się przede wszystkim I. Pawłowa i E. Thorndike'a, oraz J. Watsona i C. Hulla. Behawioryzm miał zasadniczy wpływ na rozwój psychologii w I poł. XX w. Wyrosła z niego psychologia bodźca - reakcji ma nadal swoich zwolenników. Najważniejszym jej przedstawicielem jest B.F. Skinner, który w studiach nad uwarunkowaniem sprawczym badał bodźce wywołujące określone reakcje, wpływ nagród i kar na te wywołane zachowania oraz zmiany w zachowaniu jakie przynosi manipulowanie systemem kar i nagród.
    Terapie behawiorystyczne
    Techniki terapeutyczne oparte na procesach warunkowania nazywane są modyfikacją zachowania lub terapią behawioralną. Modyfikacja zachowania. Technika używana w celu zmiany lub usunięcia niepożądanego zachowania. Opera się ona na zasadzie płynącej z uwarunkowania sprawczego, że zachowanie mające pozytywne następstwa, czyli wzmocnienie pozytywne, będzie się najprawdopodobniej powtarzać, podczas gdy zachowanie, które nie jest wzmacniane będzie zanikać. Terapia behawioralna. Terapia ta ma usunąć wadliwe zachowanie i zastąpić je pożądanym. Jeden z przykładów tego typu techniki to systematyczne zmniejszanie wrażliwości. Np. pacjent mający irracjonalne lęki jest na początku uczony odprężania się. Dalej stopniowo przedstawia mu się obiekt budzący lęk, robi się to jednak etapami, tak aby pacjent nauczył się tolerowania obecności przedmiotu obaw.
    Ocena podejścia behawiorystycznego
    Podejście to jest jednym z najsilniej oddziaływujących na psychologie. To podejście przyczyniło się do znacznego wzrostu rozumienia funkcjonowania psychologicznego oraz dostarczyło wielu technik zmieniających niepożądane zachowanie.
    Krytykę podejścia behawiorystycznego sprowadza się do następujących punktów:
    1. jest to punkt widzenia, w którym nie zwraca się uwagi na dziedzinę świadomości i subiektywnego doświadczania, jest to też perspektywa nie pozwalająca na badanie roli jaką w ludzkim zachowaniu pełnia czynniki biolog.
    2. Jednostki są widziane jako istoty bierne, zdane na łaskę otoczenia. Ten nacisk na determinizm środowiskowy nie pozostawia miejsca na pojecie wolnej woli jednostki.
    3. Teorie uwarunkowania klasycznego i sprawczego nie nadają się do opisu spontanicznych, nowych i twórczych zachowań.
    4. Kwestionowane jest także nadmierne opieranie się na badaniach zwierząt.
    5. Psychologowie kliniczni, stosujący terapie behaw. są krytykowani za to, że lecząc symptomy chorób psychicznych, pomijają ich głębsze przyczyny.

    Podejście poznawcze

    Psychologowie poznawczy sądzą, że aby w pełni zrozumieć zachowanie człowieka należy zbadać to co się dzieje w jego wnętrzu. Te wen procesy są nazywane procesami pośredniczącymi, jako , że pośredniczą one pomiędzy bodźcem i zachowaniem. Składają się na nie: percepcja, myślenie, rozwiązywanie problemów, procesy językowe i pamięć.
    Psychologowie ci stawiają pytania typu:
    jak pamiętamy?
    Dlaczego zapominamy?
    Jakich strategii używamy rozwiązując problemy?
    Jakie są stosunki między językiem i myśleniem?
    Jak tworzymy pojęcia?
    Sądzi się ogólnie, że procesy poznawcze nie funkcjonują oddzielnie i przypadkowo, lecz są zorganizowane. Dlatego umysł ludzki porównywalny jest do komputera, a ludzie widziani są jako jednostki przetwarzające informację z zewnątrz, kodując ją i interpretując, a następnie magazynujące i wykorzystujące dane.
    Metody badań
    R.L. Gregory (1972 r.) w swoich eksperymentach nad złudzeniami wzrokowymi uzyskał rezultaty wskazujące na to, że gdy dwuwymiarowe figury nie są prezentowane na płaskim papierze ale w formie świetlistych, zawieszonych w ciemności figur, są wtedy odbierane jako figury trójwymiarowe.
    M. Neisser sprawdzał teorię wykrywania cech w sytuacji rozpoznawania wzorów. Teoria ta utrzymuje, ze wzory liter alfabetu składają się z pewnej liczby cech elementarnych, takich jak linie poziome, poprzeczne, czy krzywe. Rozpoznając literę, mózg wykrywa te elementarne cechy. W ten sposób Neisser potwierdza w teorii zawartą hipotezę, że im mniej mamy wspólnych cech pomiędzy szukaną literą a literami z otoczenia, tym szybciej wzór jest analizowany przez mózg.
    E.F. Loftus badała pamięć naocznych świadków. Sprawdzała hipotezę, że pamiętanie jest rodzajem rekonstrukcji, z czego wynika, iż pamięć wydarzeń nie zawsze jest dokładna, gdyż rekonstruujemy przeszłość wg tego, w co wierzymy, że mogłoby się lub powinno było się wydarzyć. Wg Loftus zjawisko to występuje w sytuacjach zeznawania w procesie sadowym, a przypominanie przez świadka wydarzenia zależą od sposobu zadawania mu pytań.
    Jedną z trudności jaką napotyka psychologia poznawcza jest to, że próbuje ona badać procesy nie podlegające bezpośredniej obserwacji

    Podejście humanistyczne

    Jego początki przypadają na lata 40-ste, szczytowy okres rozwoju przypada na lata 60-te, było protestem przeciw humanizmowi - brak autentycznej osoby, człowiek reaktywny nie akceptowany; oraz psychoanalizie - słabość człowieka, humaniści podkreślali rolę autonomii człowieka, wolnej woli, systemu wartości, dążeń życiowych, duży wpływ miała fenomenologia i egzystencjonalizm
    Bugental - zebrał wszystkie humanistyczne postulaty :
    1. człowiek jest unikalną całością, czymś więcej niż sumą swoich części, osoba człowieka jest spójnym systemem; humaniści nie zajmowali się pojedynczymi jednostkami, zaburzenie jedności wewnętrznej wpływa na różne zaburzenia psychologiczne.
    2. podstawową właściwością natury ludzkiej jest jej rozwój; badali co pomaga a co przeszkadza rozwojowi człowieka.
    3. główną motywacją człowieka jest dążenie do samorealizacji, samo spełnienia, które dokonuje się w toku naturalnego rozwoju.
    4. człowiek z natury jest dobry; jego naturalne dążenia są zawsze twórcze, pozytywne, konstruktywne; wszelka agresja jest zaburzeniem.
    5. ludzkie zachowanie uwarunkowane jest obecnym, aktualnym doświadczeniem ( tu i teraz); nie ważne jest coś z przeszłości ani z przyszłości.
    6. człowiek żyje w środowisku ludzkim i jest uwikłany w szereg powiązań interpersonalnych; wielość ról i oczekiwań może zaburzyć rozwój.
    7. człowiek jest świadomy, a świadomość jest podstawowym czynnikiem ludzkiego istnienia; w świadomości zapisana jest większość doświadczeń.
    8. człowiek dysponuje wolnym wyborem; zaburzenia w rozwoju mogą to wyeliminować.
    9. człowiek działa nie tylko świadomie ale i celowo nadając sens własnej egzystencji.
    Wg HITTA : psychologia zainteresowana jest :
    1. człowiekiem jako takim
    2. sensem kondycji ludzkiej
    3. szuka wartości humanistycznych wynikających z ludzkiego doświadczenia
    4. wszelka wiedza jest względna i ulega zmianom
    5. nadawali kluczową rolę doświadczeniu ludzkiemu - podejście fenomologiczne
    6. nie neguje dorobku innych psychologii chce je włączyć w swoje badania
    7. osobowość to osoba człowieka.
    Wg Karla ROGERSA centralnym konstruktem wyjaśniającym pojęcie osobowości to struktura "ja", która pojawia się w dzieciństwie poprzez doświadczenia dziecka i zapamiętywanie symboliczne w świadomości człowieka, wraz z jej rozwojem rozwija się potrzeba samoakceptacji, jest bezwarunkowa, chce doświadczać siebie w sposób pozytywny bez względu na komunikaty innych; komunikaty niespójne dla dziecka zagrażają integracji poprzez zniekształcenia; doświadczenia negatywne zepchnięte do nieświadomości zostają nie ustrukturyzowane i zniekształcone. Akcentuje olbrzymią rolę otoczenia, które decyduje o obronie pozytywnego swojego "ja". Zaburzenia polegają na tym, że człowiek skupia się na obronie a nie na rozwoju. Wewnętrzna wolność wytwarza się jeśli człowiek potrafi się w pełni akceptować, swoje uczucia i wszystko co jest związane z "ja", pozwala na dokonywanie wolnych wyborów, do samorealizacji- osoba taka całkowicie odpowiada za swoje czyny, jest spontaniczna, całkowicie niezależna od zewnętrznych ograniczeń.
    SAMOREALIZACJA to wg MASLOVA :
    1. postawa pełna miłości; wyróżnił 2 typy :
    * egoistyczna- zaspokajanie swoich potrzeb, jest skoncentrowana na tym aby zaspokajać te potrzeby
    * typu B - to potrzeba dawania a niżeli brania, to skupianie się na innych
    2. postawa twórcza - to taki proces który wzbogaca wewnętrzną strukturę człowieka
    3. zachowania altruistyczne
    4. rozwój własnego JA.
    Jest wiele sprzeczności w postulatach humanistów. Rozwój nie jest odległym celem do którego dąży, jest stawaniem się, on zachodzi, staje się, jest spontaniczny.
    Maslov badał warunki jakie sprzyjają rozwojowi:
    * przyzwolenie, podziw, pochwała
    * sytuacja bezpieczna dla człowieka, gratyfikująca potrzeby, uspokajająca
    * sytuacja podtrzymania emocjonalnego, brak zagrożeń
    * nie może być sytuacji oceniających i porównujących.




    Oficjalny CHAT grupy dyskusyjnej pl.sci.psychologia.
    W tej chwili ilość osób na chacie wynosi : .
    I sa to :






    Zapraszam do uczestnictwa w grupie dyskusyjnej :
    PL.SCI.PSYCHOLOGIA
    dostępnej też na stronach : www.gazeta.pl






    Jeżeli chcesz podyskutować na temat psychologii lub na inny pokrewny temat, zapraszam do rozmowy na FORUM DYSKUSYJNYM






    ... w przygotowaniu ...

    * INFO * * PSYCHOLOGIA * * ARTYKUŁY * * KAROL KOT * * HOROSKOP * * NETBUS * * GUESTBOOK * * KONTAKT *